به گزارش روابط عمومی بنیاد پیشگیری و کنترل دیابت ایرانیان روانشناس بنیاد دیابت ایرانیان، خانم رئیس زاده در گفتگو با شهرآرا در مورد بیماری دیابت و نگاه روان‌شناختی به حلقه گم‌شده بین فشار روانی و قند خون به گفتگو پرداخت.
رئیس زاده در این باره گفت: وقتی از بیماری دیابت صحبت می‌کنیم، معمولاً ذهن ما به سمت تمرکز بر تزریق انسولین، داشتن یک رژیم غذایی سفت و سخت و انجام آزمایش‌های HBA1C می‌رود؛ درحالی‌که واقعیت در اتاق مشاوره چیز دیگری است.
داستان معمولاً از جای دیگری شروع می‌شود: بیماری که با وجود تلاش زیاد و مصرف دارو، باز هم قند خونش مرتب بالا و پایین می‌رود، نمی‌داند چرا و می‌گوید: «فقط استرس دارم».
در این میان، استرس مزمن فقط مدیریت دیابت را دشوارتر می‌کند، چون معمولاً فرد را از مسیر خودمراقبتی دور می‌کند. کمتر احتمال دارد قند خونش را مرتب کنترل کند، دارو را به‌موقع بخورد یا برای ورزش برنامه‌ریزی کند.
یادمان باشد: استرس مزمن فقط مدیریت دیابت را دشوارتر نمی‌کند، بلکه مکانیسم‌های تنظیم قند و رفتارهای خودمراقبتی را نیز از درون تغییر می‌دهد.
با این همه، شناسایی و مدیریت آن یکی از مؤثرترین کارهایی است که می‌توان برای کنترل قند خون انجام داد.
رئیس زاده همچنین از به این موضوع که غلبه بر استرس بخشی از روند درمان است اشاره نمود و افزود:
انتخاب غذای مناسب، کنترل قند خون، نگرانی از عوارض بلندمدت بیماری و ترس مداوم به خاطر دسترسی به انسولین و تجهیزات، همگی می‌توانند فشار روانی ایجاد کنند.
در چنین شرایطی، باید به این نکته توجه داشت که کنترل دیابت و مدیریت نگرانی‌ها تنها به مصرف دارو محدود نمی‌شود.
وی همچنین افزود: فرد دیابتی به حمایت همه‌جانبه نیاز دارد
کنترل دیابت یک پروژه خانوادگی و اجتماعی است، نه فقط یک مسئولیت فردی.
حمایت عاطفی و اجتماعی، همدلی، روابط بدون قضاوت و سرزنش و حضور در گروه‌های حمایتی می‌توانند به فرد دیابتی کمک کنند تا با بیماری خود بهتر کنار بیاید.
رئیس زاده در پایان مصاحبه گفت:
خبر خوب: این چرخه معیوب شکستنی است
روان‌شناسی با استفاده از روش‌ها و مداخلات مختلف می‌تواند به کاهش فشار روانی و بهبود خودمراقبتی در افراد دیابتی کمک کند.
استرس و اضطراب بیشتر، نتیجه‌ای نیست که فرد مبتلا مجبور به تحمل آن باشد. با شناخت بهتر بیماری و استفاده از حمایت تخصصی می‌توان کیفیت زندگی را بهبود بخشید.
دیابت بیماری یک‌نفره نیست
واقعیت این است که دیابت فقط یک بیماری نیست؛ بلکه یک مسئله خانوادگی و اجتماعی است.
مدیریت دیابت نیازمند حمایت عاطفی و اجتماعی است. فرد مبتلا نباید در این مسیر احساس تنهایی کند.